Album review "Nickelback - Feed the Machine" Release date 19/06/2017

Afgelopen dinsdag aangekondigd en ik moest en zou het dit weekend plaatsen! Dus bij deze mijn ongezoute mening en review van Nickelback's Feed the Machine!

Holy shit! Holy fucking shit!!!! Dat was zon beetje mijn eerste reactie na het horen van Feed the Machine. Maar betekent dit dat het een goed album is of is dit album zo slecht dat je hem maar beter helemaal links kunt laten liggen? Het antwoord bevindt zich in deze review dus lees snel verder om erachter te komen!
bron: genius.com


Nickelback is back

Vergeet even wat je kent van Nickelback en zet het eerste nummer van het album Feed the Machine aan en luister intens naar de sound van het nummer. Yes, its heavy! Zowel op het gebied van lyrics en de muziek! Zo kennen we Nickelback natuurlijk maar al te graag en als dit de toon is voor de rest van het album dan heb je mij als toch wel groot fan erg blij!
bron: nickelback.com

Coin for the Ferryman had ik hoge verwachting van op basis van de titel. De Ferryman is natuurlijk de persoon die je betaald met een munstuk om de overstap te kunnen maken naar het volgende leven. Heavy gitaren dringen je oren binnen en je brein vertaalt dit al snel naar headbang material! Een sterke openingsriff en een Nickelback Yeah om je erin te slepen. Were smokindynamite Too many fuses to light. Well need a coin for the ferryman. Bring it on!

Vanaf nummer 3, Song on Fire, krijgen we natuurlijk een iets rustiger vaarwater zoals we eigenlijk wel gewend zijn van onze Canadeze vrienden. Ik schreef in mijn preview al even over dit nummer en het nummer blijft overeind staan. Luister hieronder een acoustische versie van het nummer.

Met Must be Nice gaan ze terug naar een heavier sound en bite. Your lifes a fucking fairytale! Gelukkig nemen ze verschillende sprookjes op de hak dus met een klein beetje gevoel voor humor en een sterke riff + solo kan dit zomaar mijn favoriet zijn van het album.

After the Rain is een ballad als Far Away. Prima song maar niet memorabel genoeg om lang stil bij te staan.

Ooit een situatie gehad waar je direct uit wilde en wat er ook maar gebeurde ze mochten je niet te pakken krijgen? Ik ook niet, maar Run for the River maakt dit gevoel wel bij me los! Gotta Run, Gotta Run! Im running for the river Cause the rivers running high and there aint no going back. Heavier guitar en de geweldige vervormer die Nickelback veel gebruikt komt ook terug in For the River.

Home! Thuis, thuiskomen? Nee, niet in dit nummer. De inhoud van de tekst is duidelijk: Well, home aint what Id call it, When Im the only ghost walking through the hallways. Een stevige sound voor een stevige ballad. Verloren liefde, het blijft Nickelback en dit kunnen de heren als geen ander verwoorden!

Chad had het al gezegd in interviews voorafgaand aan de release, dit album zou weer de ruigere kant op gaan van rock. En ze hebben zeker woord bij daad gevoegd. The Betrayer (Act III) is heavy. Stevige riffs, stevige tekst en is eigenlijk alles wat Home niet brengt. Ben je een rocker? Dan ga je hier zeker blij van worden.

What if the silent majority wasnt silent anymore? Dat was volgens een interview een van de eerste regels die ze voor dit nummer Silent Majority hebben geschreven. Wat nu als de stille meerderheid niet meer stil zou zijn? Het thema is natuurlijk wereldwijd een probleem voor politici. De burgers zijn ontevreden, veelal terecht, en Nickelback heeft hier goed gebruik van gemaakt. Nooit te cheesy, te zoetsappig, maar stevig en to the point. En dit natuurlijk met de muziek om het te onderbouwen!

Every Time Were Together is een album sluiter zoals we die kennen van Nickelback alleen is het dit keer geen albumsluiter! Dit is een feel good nummer by far, net als Rockstar dat was, evenals This Afternoon en Dont Ever Let it End. Een nummer over vriendschap. Het refrein:

Cause you should have seen the size of the guys we were fighting
And we shouldnt be alive at the speeds we were driving
But Mama always taught us to never tell a life, ooh
And every ten-yard pass always turned into twenty
Every girl we were with never cost any money
And we drank more tequila than any man alive
And the story goes on and gets a little better
Every time were together

The Betrayer (ACT I) is, uhm hoe zeg je dat na zon heftig album. Instrumentaal! Juist, geen lyrics en zelfs een beetje spaanse gitaren geluid erin en violen! MIND BLOWN! Een lekker afsluiter is het zeker wel. Lekker acoustisch en even ontladen na een album die je van hot naar her sleept, op een zeer positieve manier.

The Verdict

Ja, na het lezen van deze review kan ik eigenlijk alleen maar zeggen dat ik aangenaam verrast ben. Na het album No Fixed Address had ik een beetje hetzelfde gevoel als die albumtitel aangeeft. Het was een bij elkaar geraapt aantal nummers waarom van sommigen best op zichzelf konden staan maar als album was het niet al te best. Met Feed the Machine is Nickelback weer helemaal terug en hebben ze mij als fan weer het vertrouwen gegeven dat ze heavy rock albums kunnen maken. Dat ze dit nog maar lang mogen volhouden!

#fsom eindcijfer: 9/10

Geschreven door: Peter van de Velde (cloudstrifenl #fsomcrew)


Reacties