Peter's HQ: Verdriet om het verlies van je moeder, hoe verwerk je dat?


Jullie zullen wel denken, wanneer komt er nu weer eens een luchtig onderwerp voorbij? Nou, ik ga mijn best doen om volgende week weer eens iets luchtigs te vinden om over te schrijven. Deze week moet mij echter iets anders van het hart en ik hoop dat jullie mij hier het podium voor gunnen. Ik ga samenwonen! Dat is natuurlijk een leuke gebeurtenis maar je beseft je dan ineens hoe erg je iemand kunt missen.



Opluchting

Op 16 juni 2016 overleed mijn moeder aan de gevolgen van longkanker. Ze is maar 63 jaar oud geworden. Dat was toen natuurlijk een verdrietig proces. Toen ze ziek werd is ze behandeld en ‘genezen’. Toen het duidelijk werd dat de kanker terug was kregen we niet te horen wat we wilden horen. Nog zes maanden te leven, dat was heftig. Maar toen ze kwam te overlijden was dat een proces waar ik drie jaar lang naar toegeleefd had. Op dat moment voel je dan ook vooral opluchting. Opluchting dat ze geen pijn meer heeft, opluchting dat ze niet meer aftakelt en opluchting voor mijzelf omdat ik het niet meer hoefde aan te zien. Dat klinkt ego├»stisch, dat is ego├»stisch, maar het is wel de waarheid. Het is natuurlijk niet zo dat ik geen verdriet had maar als je drie jaar lang “in de molen zit”, een sprankje hoop hebt dat ze beter is om vervolgens te horen te krijgen dat je moeder nog zes maanden te leven heeft, dan ben je blij dat die ellende voorbij is.


Een jaar later

Toen 16 juni 2017 om de hoek kwam kijken waren we alweer een jaar verder. Dan besef je ineens dat de wereld gewoon doordraait, dat alles gewoon doorgaat en je ook wel moet. Mijn moeder zei altijd, kop d’r veur! Maar als je dan een jaar verder bent besef je ineens dat je alle eerste keren hebt gehad. De eerste keer sinterklaas, de eerste keer kerst, de eerste keer oud & nieuw, de eerste keer haar verjaardag, de eerste keer mijn verjaardag. En dan kom je tot het besef: 16 juni 2017, de allerlaatste eerste keer.

God saw you getting tired
A cure was not to be
So He put His arms around you
And whispered “Come to Me”
A golden heart stopped beating
Hard working hands at rest
He broke one heart to prove us
He only takes the best

Het gaat best goed

Het gekke is dat je ook op die dag, een jaar later, beseft dat het goed gaat. Zoals ik al zei, het leven gaat gewoon verder. En toen kreeg ik een vriendin en besefte ik mij dat ik nu mijn eerste keren niet meer met mijn moeder kan delen. Mijn moeder met wie ik alles deelde, vreugde en verdriet. Dan raakt het mij dat ze mijn vriendin niet heeft leren kennen, dat mijn vriendin haar niet heeft leren kennen, dat ze niet kan zien hoe onze plannen tot samenwonen vorm krijgen. Dat ze oma is geworden van al mijn neefjes en nichtjes en dat mijn kinderen, mochten die er ooit komen, haar niet zullen leren kennen.

Dat geeft me verdriet waar ik anderhalf jaar later ineens erg veel last van heb. Alsof het verdriet er al die tijd heeft gezeten maar nu pas tot uiting kan komen. Dan terugdenken aan de mooie tijden, aan de leuke herinneringen, dat is een hele opgave. Ze zeggen wel eens als grap, gelukkig hebben we de foto’s nog. Maar dat is een uitspraak die volledig op waarheid berust. Ik kan niet anders dan de foto’s bekijken van vroeger en dan met een glimlach terugdenken.


Gelukkig

Het zal nog wel even duren voordat dit verdriet en besef dat mijn moeder die dingen nooit zal meemaken volledig tot rust is gekomen. Tijd heelt alle wonden zeggen ze dan. Ik denk dat dit zo is. Er zal altijd een litteken achterblijven, maar dat hoort volgens mij bij het mens zijn. Ik wil en ga gewoon verder. Ik zal ook wel moeten. Om mijn moeder nog maar eens te quoten: Kop d’r veur! Dat zal ik dan ook doen. Niet meer alleen, maar samen. Gelukkig samen.

De maan


Toen mijn moeder wist dat ze zou komen te overlijden heeft ze al haar kleinkinderen, die waren heel belangrijk voor haar, bij zich geroepen en verteld dat ze dood zou gaan. Dat moest en zou ze zelf doen. Maar hoe vertel je jonge kinderen zoiets? Een ster aan de hemel is natuurlijk een mooie gedachte maar als elke ster dan iemand zijn of haar oma is, hoe weet je dan welke ster jouw oma is?
Daar had ze zelf een oplossing voor.



Zo vertelde ze dat ze geloofde wanneer ze er niet meer zou zijn dat ze zou gaan wonen in een huisje in de hemel. Ze beloofde toen, wanneer ze kon, naar de maan zou gaan om te kijken hoe het met iedereen ging en dat ze dan zou zwaaien als ze naar de maan zouden kijken. En elke keer als ik nu naar de maan kijk dan denk ik weer, hoi mam. Fijn dat je even komt kijken hoe het gaat. En stiekem, heel stiekem, als niemand kijkt, zwaai ik gewoon even terug.

Dit artikel is geschreven door: Peter (cloudstrifenl)

Vergeet niet om Fifty Shades of Men te volgen op FacebookInstagram en Twitter!



Speciaal geselecteerd voor jou!

Reacties